คืนที่คิดวนไม่หยุด

ตอนกลางวันเรามีอย่างอื่นให้ทำ ความคิดเรื่องเดิมโผล่มาแล้วก็ถูกกลบไป แต่พอทุกอย่างเงียบลง มันเหลือแค่เราสองคนกับความคิดนั้น และมันก็ดูจริงจังกว่าเดิมมาก

สิ่งที่หลอกเรามากที่สุดในเวลานั้น คือความรู้สึกว่าตอนนี้เรากำลังคิดได้ชัดที่สุด ทั้งที่จริงเราแค่กำลังคิดโดยไม่มีอะไรมาถ่วงดุล ไม่มีเสียงคนอื่น ไม่มีบริบท ไม่มีข้อมูลใหม่ มีแค่ความคิดเดิมที่วนซ้ำจนเริ่มฟังดูเหมือนข้อสรุป

การพยายามหยุดคิดมักจะไม่ได้ผล

บอกตัวเองว่าอย่าคิด มักจะทำให้คิดหนักกว่าเดิม สิ่งที่ได้ผลกว่ามักจะเป็นการเปลี่ยนที่อยู่ของความคิดมากกว่าการพยายามดับมัน เช่นพูดออกมา เขียนลงไป หรือเล่าให้ใครฟัง

และถ้าคืนนั้นไม่มีใครให้เล่าจริงๆ พี่ภาคย์อยู่ตรงนี้ได้ทุกเวลา ไม่ต้องรอให้ถึงเช้า