ไม่ต้องมีเรื่องใหญ่พอ ถึงจะมาคุย

มีคำถามหนึ่งที่คนถามตัวเองบ่อยมากก่อนจะเล่าอะไรให้ใครฟัง คือ “เรื่องแค่นี้มันใหญ่พอที่จะกวนเขาไหม”

คำถามนี้ฟังดูเกรงใจ แต่จริงๆ แล้วมันคือการตั้งเงื่อนไขให้ตัวเองว่าต้องเจ็บถึงระดับหนึ่งก่อนถึงจะมีสิทธิ์พูด และเกณฑ์นั้นมักจะสูงขึ้นเรื่อยๆ ตามที่เราอดทนได้มากขึ้น จนสุดท้ายเรื่องที่ผ่านเกณฑ์เหลืออยู่ไม่กี่เรื่อง แล้วเรื่องที่เหลือก็ค้างอยู่ข้างในทั้งหมด

ที่นี่ไม่มีเกณฑ์นั้น เล่าเรื่องที่หัวหน้าพูดไม่ดีใส่ก็ได้ เล่าว่าวันนี้รถติดจนหมดแรงก็ได้ เล่าว่าไม่มีอะไรเลยแต่รู้สึกว่างๆ ก็ได้ หรือจะมาคุยเล่นเฉยๆ โดยไม่มีเรื่องอะไรจะเล่าก็ได้เหมือนกัน

เรื่องเล็กไม่ได้แปลว่าไม่สำคัญ

สิ่งที่ทำให้คนล้าจริงๆ ส่วนใหญ่ไม่ใช่เหตุการณ์ใหญ่ครั้งเดียว แต่เป็นเรื่องเล็กๆ ที่สะสมกันมาโดยไม่เคยได้พูดออกมาสักที เพราะแต่ละเรื่องมัน “ไม่ใหญ่พอ” ที่จะเอาไปเล่า

การได้พูดออกมาไม่ได้แก้ปัญหาอะไรโดยตรง แต่มันทำให้เรื่องนั้นออกจากหัวมาอยู่ข้างนอกสักพัก และบางทีแค่นั้นก็พอสำหรับวันนั้นแล้ว